Don't be only SHIT!!
คุณเคยนึกทบทวนแล้วเกิดสงสัยขึ้นมาบ้างไหม ว่าสิ่งต่างๆ ที่คุณได้ทำ ได้คิด ได้ตัดสินใจลงไปแล้วนั้นมันดีจริง หรืออย่างน้อยก็ดีพอหรือเปล่า ? ...คำปลอบใจที่คุณให้กับเพื่อนที่กำลังอกหัก ...คำแนะนำของอาจารย์ที่ลูกศิษย์วางใจเดินเข้ามา
ขอคำปรึกษา หรือว่าการกระทำเล็กๆ น้อยที่เราต้องเข้าไปเกี่ยวข้องกับคนแปลกหน้า เช่น เศษเงินที่คุณเก็บลงกระเป๋าแทนที่จะทิปให้กับพนักงานบริการที่ดูแลคุณเป็นอย่างดี, คำขอบคุณที่คุณไม่ได้บอกกับคนที่กดลิฟท์เพื่อให้ทุกคนเดินออกไปได้ โดยเขาต้องออกมาเป็นคนสุดท้าย ทั้งที่เขาไม่จำเป็นต้องทำอะไรแบบนั้นเลย
เมื่อคุณนึกทบทวน คุณอาจพบว่ามีหลายสิ่งที่คุณน่าจะทำได้ดีกว่านั้น ดีกว่าต้องมาพร่ำบอกว่า
...ถ้าฉันย้อนเวลากลับไปได้ ฉันจะทำในสิ่งนี้ ...หรือถ้าฉันย้อนเวลากลับไปได้ ฉันจะไม่มีวันทำแบบนั้น
แน่นอนว่าคุณเปลี่ยนแปลงในสิ่งที่ผ่านไปไม่ได้ แต่สิ่งที่คุณทำได้และจะยิ่งทำได้ดีด้วยหากคุณเคยผิดพลาด ก็คือเรียนรู้สิ่งต่างๆ เหล่านั้น แล้วนำมาปรับปรุง แก้ไขกับปัจจุบัน คนมากมายต้องการโอกาส ..แต่เรื่องจริงคือมีเพียงไม่กี่คนที่ยอมเป็นผู้เสียสละ เกือบทุกคนชอบให้มีใครมาช่วยเหลือ แต่เอาเข้าจริงเกือบทุกคนก็นึกถึงแต่เรื่องของตัวเอง..
ความเสียสละ ..ความมีน้ำใจยังจำเป็นสำหรับเราทุกคนอยู่ แต่น่าเสียดายที่มีแต่คนต้องการมัน
แต่กลับไม่ค่อยหยิบยื่นสิ่งนั้นให้กับใคร เราเคยชินกับความคิดที่ว่าต้องกอบโกยสิ่งดีๆ เข้ามาในชีวิตให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้
เราให้ความสำคัญว่าเราได้มามากเท่าไหร่? มากกว่า เราให้ไปมากแค่ไหน?
...เราหมกมุ่นอยู่แต่ความคิดว่า “จะเอา จะเอา ๆ...” มากกว่าความคิดที่ “อยากให้ อยากให้ ๆ...”
แต่ที่โลกนี้ยังดำเนินมาจนถึงทุกวันนี้ได้ ก็เพราะสิ่งศักสิทธิ์สิ่งหนึ่ง ที่พวกเราเรีกมันว่า “ความรัก”
เพราะเมื่อสิ่งที่เป็นความรู้สึกแบบที่เราแทนมันด้วยคำว่า “รัก” เกิดขึ้นกับมนุษย์ นั่นคือเครื่องมือเดียวที่ทำให้คนเรามีความสุขเมื่อได้ให้ มากพอๆ กับเมื่อได้รับ ไม่ว่าในทางความรู้สึก หรือการปฎิบัติ เราอยากทำดีให้กับคนที่เรารักโดยที่ไม่ได้หวังคำขอบคุณ แต่ถ้าบังเอิญได้มันกลับมา เราก็ยิ่งชื่นใจ และอยากจะทำสิ่งดีๆ ให้มากขึ้นๆ
ความรักไม่จำกัดเฉพาะความรักแบบหนุ่มสาว แต่รวมถึงความรักในรูปแบบอื่นๆ
...พ่อ แม่ ที่ยอมทำงานหนักเพื่อให้ลูกมีความสุข
...คนเลี้ยงสุนัขที่ต้องเจียดเงินที่หามาเหนื่อย เอาไปซื้ออาหารบำรุง หรือพามันไปหาหมอทุกครั้งที่น้องหมาไม่สบาย
...หรือแม้แต่รอยยิ้มของคนแปลกหน้าที่ยิ้มให้คุณกลับมา เมื่อเห็นว่าคุณยิ้มตอบ
สิ่งเหล่านี้อาจดูเป็นเรื่องเล็กน้อยในชีวิต แต่คุณเชื่อไหมว่า ความเล็กน้อยเหล่านี้แหละ ที่ทำให้โลกบวมๆใบนี้ หมุนและดำรงคงอยู่มาให้คนเป็นล้านๆๆๆๆๆ อึใส่ นานพอจนมาถึงวันที่คุณเองก็ได้มีโอกาสอึใส่โลกใบนี้อยู่ทุกเช้า ทุกเช้า
จำไว้อย่างหนึ่งเถอะนะว่า ...ก็ถ้าคุณเองยังอยากให้ใครมาปฎิบัติกับคุณดีๆ ก็แล้วทำไมคนอื่นเขาจะไม่ต้องการล่ะ จริงไม๊ ????
“อย่าเอาแต่อึใส่โลกไปวัน ๆ เลยนะ” .............
.........................................................................................................................
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น