Siam Motors Group 2011 Calendar(2)

(หน้า 1.)

สยาม...เสน่ห์แห่ง เงามายา
ปฎิทิน 2554 / Calendar 2011
ภาพสะท้อนของศิลปะจากหลังม่านมายาแห่งสยาม....

(หน้า 2.)
จากเรื่องเล่าเบื้องหลัง ...สู่เรื่องราวเบื้องหน้า

THAI PERFORMING ARTS

ณ.แผ่นดินสยาม หลากหลายด้วยเรื่องราวศิลปะวิทยาการที่อยู่ด้วยกัน อย่างสร้างสรรค์ และกลมกลืน รวมทั้งการแสดงในรูปแบบต่างๆ ที่สืบทอดมาตั้งแต่บรรพกาล สะท้อนสภาพความเป็นอยู่ สังคม วัฒนธรรม ของแต่ละยุคสมัย ด้วยการสร้างสรรค์ของคนทั้งเบื้องหน้า และ เบื้องหลัง เล่าขานผ่านมุมมองของคนใน
วงการศิลปะด้านการแสดง เปิดโลกทัศน์ใหม่ให้เห็นในอีกมุมมองหนึ่งซึ่งน่าสนใจ เต็มไปด้วยเรื่องราว ที่อาจไม่เคยถูกเล่ามาก่อน


(หน้า 3.)
บริษัทสยามกลการ ในฐานะบริษัทหนึ่งของไทย จัดทำปฎิทินปี 2554 นำเสนอเบื้องหลังศิลปะการแสดงไทยรูปแบบต่างๆ ที่มีเอกลักษณ์ ผสมผสานความวิจิตรตระการตา เข้ากับความงดงาม อ่อนช้อย ได้อย่างกลมกลืน ด้วยตระหนักถึงความสำคัญของการส่งเสริม และฟื้นฟู ศิลปวัฒนธรรม ภูมิปัญญาท้องถิ่น รวมถึงวิถีชีวิตไทย โดยร่วมมือกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ทั้งภาครัฐและภาคเอกชน ในการเผยแพร่ ไปยังกลุ่มเป้าหมายต่างๆ ด้วยความมุ่งมั่นที่จะคืนกำไรสู่สังคม อย่างต่อเนื่อง เพื่อสืบสานสิ่งดีงามซึ่งถือได้ว่าเป็นมรดกของพวกเราชาวไทยทุกคน


(หน้าเดือน)
1. มกราคม 2554   หนังตะลุง
หนังตะลุง คือ ศิลปะการแสดงประจำท้องถิ่นอย่างหนึ่งของภาคใต้ เป็นการเล่าเรื่องราวที่ผูกร้อยเป็นนิยาย ดำเนินเรื่องด้วยบทร้อยกรองที่ขับร้องเป็นสำเนียงท้องถิ่น หรือที่เรียกกันว่าการ "ว่าบท" มีบทสนทนาแทรกเป็นระยะ และใช้การแสดงเงาบนจอผ้าเป็นสิ่งดึงดูดสายตาของผู้ชม

2. กุมภาพันธ์ 2554   งิ้ว
งิ้ว หรือ อุปรากรจีน เป็นการแสดงที่ผสมผสานการขับร้องและการเจรจาประกอบกับลีลาท่าทางของนักแสดง ให้ออกเป็นเรื่องราว มีการร้องโอเปร่า ร้องลากเสียงเพื่อแสดงพลังเสียง งิ้วรุ่งเรืองสูงสุดในสมัย ร.5 โดยมีทั้งคณะของทั้งไทยและจีน เปิดโรงเรียนสอนงิ้วและมีโรงงิ้วแสดงมากมายบนถนนเยาวราช งิ้วได้รับการยอมรับจากองค์การยูเนสโก ให้เป็น ‘มรดกโลก’

3. มีนาคม 2554   มโนราห์
มโนราห์ เรียกสั้นๆ ว่า โนรา เป็นศิลปะการแสดงพื้นบ้านของภาคใต้ โดยเฉพาะมีท่ารำที่อ่อนช้อยสวยงาม บทร้องเป็นกลอนสด ผู้ขับร้องต้องใช้ปฏิภาณไหวพริบ สรรหาคำให้สัมผัสกันได้อย่างฉับไว เครื่องดนตรีประกอบด้วย กลอง ทับคู่ ฉิ่งโหม่ง ปี่ชวา และกรับ

4. เมษายน 2554   ลิเก
ลิเก เกิดขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา หรือต้นกรุงรัตนโกสินทร์ คำว่า ลิเก เพี้ยนมาจากคำว่า ซิเกร์ในภาษาเปอร์เซีย อันหมายถึงการอ่านบทสรรเสริญเป็นการรำลึกถึงพระเจ้าในศาสนาอิสลาม ต่อมามีผู้คิดเล่นลิเกอย่างละคร คือ เริ่มร้องเพลงแขก แล้วต่อไปเล่นอย่างละครรำ และใช้เครื่องดนตรีปี่พาทย์

5. พฤษภาคม 2554   หุ่นสายเสมา
หุ่นสายเสมา เป็นสื่อศิลปะพื้นบ้านอันเป็นวัฒนธรรมที่ปรากฏอยู่ในภูมิภาคเอเชียอย่างแพร่หลาย ถือเป็นงานศิลปะหุ่นสายที่มีอัตลักษณ์ในรูปของสื่อศิลปะพื้นบ้านและงานศิลปะร่วมสมัย โดยมีรูปแบบการเชิดคล้ายหุ่นกระบอก มีเส้นสายที่อ่อนช้อยงดงาม แต่มักดำเนินเรื่องร่วมสมัยกว่า

6. มิถุนายน 2554   อิเหนา
อิเหนาเป็น วรรณคดีเก่าแก่เรื่องหนึ่งของไทย เกิดขึ้นช่วงปลายสมัยกรุงศรีอยุธยา โดยเนื้อเรื่องเดิมได้มาจากหญิงเชลยปัตตานี ที่เป็นข้าหลวงรับใช้พระราชธิดาของสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ (ครองราชย์ พ.ศ. 2275 – 2301) โดยเล่าถวายเจ้าฟ้ากุณฑลและเจ้าฟ้ามงกุฎ พระราชธิดา

7. กรกฎาคม 2554   ฟ้อนเล็บ
ฟ้อนเล็บ เป็นการฟ้อนรำชนิดหนึ่งของชาวเหนือในไทย แต่งตัวแบบไทยชาวเหนือ โดยผู้ฟ้อนสวมเล็บยาวทุกนิ้วเว้นนิ้วหัวแม่มือ แบบฉบับการฟ้อนที่ดีได้รักษาไว้เป็นแบบแผนกันในคุ้มเจ้าหลวง จึงเป็นศิลปะที่ไม่สู้จะได้ชมกันบ่อยนัก การฟ้อนชนิดนี้ได้มาเป็นที่รู้จักแพร่หลายในกรุงเทพฯ คราวงานสมโภชน์พระเศวตคชเดชน์ดิลกฯช้างเผือกในรัชกาลที่ 7 เมื่อ พ.ศ. 2470

8. สิงหาคม 2554   เชิดหุ่นคน
เชิดหุ่นคน เป็นศิลปะที่กิดขึ้นใหม่ โดยพัฒนามาจากศิลปะการเชิดหุ่น แต่ใช้คนจริงๆ มาเชิดแทนหุ่น โดยแต่งกายและร่ายรำลักษณะเดียวกันกับการแสดงหุ่นกระบอก ถือเป็นการแสดงประยุกต์ระหว่างการรำไทย กับการชิดหุ่นกระบอก

9. กันยายน 2554   นาฏยเปิงใจ
นาฏยเปิงใจ ถือเป็นการแสดงแบบ Contemporary Dace ผสานทั้งการแสดงแบบตะวันออกและตะวันตกเข้าด้วยกัน นับเป็นงานนาฏศิลป์ดีๆ ทางภาคเหนือของไทย นำเสนอด้วยการเต้นแบบชวาผสมผสานกับการรำไทย ว่าด้วยธรรมชาติของมนุษย์ และสิ่งต่างๆ รอบตัว

10. ตุลาคม 2554   กลองสะบัดชัย
กลองสะบัดชัย เป็นกลองที่ ในสมัยก่อนใช้ ตียามออกศึกสงครามเพื่อเป็นสิริมงคล การตีกลองสะบัดชัยเป็นศิลปะการแสดงพื้นบ้านล้านนา ซึ่งมักจะพบเห็นในขบวนแห่หรืองานแสดงศิลปะพื้นบ้าน ลีลาในการตีมีลักษณะโลดโผนเร้าใจมีการใช้อวัยวะหรือส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย เช่นศอก เข่า ศีรษะ

11. พฤศจิกายน 2554   นักเต้นประกอบ (หางเครื่อง)
นักเต้นประกอบ คือนักเต้นหรือกลุ่มของนักเต้นที่เต้นรำพร้อมกับศิลปิน การเคลื่อนไหวของนักเต้นประกอบมักจะมีการจัดท่าเต้นให้สมมาตรกับศิลปินหรือเต้นพร้อมกันทั้งหมดโดยเข้ากับจังหวะของดนตรี ในวงการเพลงลูกทุ่งของไทย นักเต้นประกอบมักเรียกกันว่า หางเครื่อง

12. ธันวาคม 2554   โขน
โขน เป็นการแสดงเก่าแก่สมัยอยุธยา พัฒนามาจากการแสดงชักนาคดึกดำบรรพ์ กระบี่กระบอง และการแสดงหนังใหญ่ โขนจึงรวมศิลปะการแสดงหลายชนิดเข้าด้วยกัน ตัวละครมีทั้งแบบสวมมงกุฎบนศีรษะ และสวมหน้ากาก ปัจจุบันนิยมเล่นแต่เรื่องรามเกียรติ์เท่านั้น